vrijdag 14 september 2018

Zuid Afrika deel 9, Sedgefield en Wilderness National Park

Zaterdagochtend 14 oktober gingen wij met Adri, Paul en Chris ontbijten bij een regionale foodmarket in de open lucht. Uiteraard viel kort voor vertrek mijn oog weer op een niet al te grote Sunbird, die foerageerde tegen de boomstam, vlak bij het huis. De determinatie krijg ik niet goed rond, omdat er nogal een aantal vrouwtjes Sunbird zijn met een groenachtige kleur.


In de buurt van de foodmarket stonden deze prachtige Protea's te pronken.
Het was een gezellige boel, met veel locals en diverse kraampjes met oa ...pancakes, hotdogs etc.

Terwijl de dames met Adri naar Knysna gingen en Mirte en Dennis met Chris gingen kanoën, maakten Paul en ik ons klaar voor een tweede bezoek aan Wilderness National Park. We moesten nog even langs huis, om mijn telelens op te halen, toen we daar bijna waren en een druk foeragerende lepelaar zagen.
African Spoonbill/Lepelaar, Sedgefield 14-10-2017
We waren op weg naar de Malachite Bird Hide, waar we hoopten deze prachtige IJsvogel te zien, toen ik links van ons in de riethalmen een leuk groepje kleine vogels zag. De rode oogstreep en een deel van de buik knalden er duidelijk uit.
Common Waxbill/Rooibeksysie, Wilderness N.P. 14-10-2017
Opeens zagen we vrij ver weg een roofvogel boven de bosrand verschijnen. Ondanks de enorme afstand en tegenlicht, waagde ik het er op en maakte een paar foto's. Onlangs heb ik twee van die foto's bewerkt en warempel...ik kon hem thuisbrengen als Bosjakkalsvoël, een nieuwe soort!
Het loont dus bijna altijd de moeite om in een ander werelddeel, toch een paar opnames te maken, hoe slecht de lichtomstandigheden ook zijn, of hoe ver weg het ook is.
Forest Buzzard/Bosjakkalsvoël, Wilderness N.P. 14-10-2017
Eenmaal bij de hut, werd het verwachtingspatroon nog wat verder opgeschroefd, door het informatiebord dat er stond.
Het waren de inmiddels bekende aalscholvers, die zich als eersten presenteerden.
Reed Cormorant/Rietduiker, Wilderness N.P. 14-10-2017
Reed Cormorant in broedkleed met prominente kruin
Vervolgens was het de beurt aan de zwaluwen, knobbelmeerkoeten en zowaar een bekende; een
fraaie dodaars. De grootste der Afrikaanse aalscholvers kwam ook nog even op het podium.
White-Throated Swallow/Witkeelswael, Wilderness N.P. 14-10-2017
Red-Knobbed Coot/Bleshoender, Wilderness N.P.  14-10-2017
Little Grebe/Kleindobbertjie, Wilderness N.P. 14-10-2017
White-Breasted Cormorant/Witborsduiker, Wilderness N.P. 14-10-2017
Tussen de bedrijven door hadden Paul en ik al wel een korte glimp opgevangen van de Malachite Kingfisher, maar wanneer zou hij nu mooi in beeld komen voor de hut. Daar riep Paul zachtjes, daar rechts voor! Allemachtig daar zat ie, prachtig in beeld en niet al te ver weg. Snel mijn camera en rijstzak iets verschoven en toen afdrukken. Hij bleef niet al te lang zitten, draaide zich nog even naar ons toe en pats, weg was ie weer. Wouw, wat een pracht van een vogel.
Malachite Kingfisher/Kuifkopvisvanger, Wilderness N.P. 14-10-2017
In het al eerder door mij aangehaalde boekje - Het Afrika van de IJsvogel - door Willem Hendrik Gispen, gaat de auteur op zoek naar ijsvogel verhalen die iets vertellen over de eigen traditionele Afrikaanse cultuur. Van de uitgever heb ik inmiddels toestemming gekregen, om daar uit te mogen citeren.

In de cultuur van het grootste Oegandese volk, de Boeganda, neemt deze ijsvogel een belangrijke plaats in. Ze bewonderen zijn schoonheid, omdat het de kleurrijkste vogel is. De combinatie van rood, wit, oranje en turkoois is van een adembenemende schoonheid. Ze herkennen echter ook veel van het gedrag van de mens in deze ijsvogel. Na het succesvol vangen van vis, neemt hij voor langere tijd zijn rust. Hij is dus een voorbeeld voor mensen die vergeten na gedane arbeid hun rust te nemen.

Het tweede verhaal tekende Gispen op in Stellenbosch, uit de mond van Salifou Mbouombouo uit Kameroen. Sali heeft daar een winkel in Afrikaanse kunst en souvenirs en is zelf ook kunstenaar.
Hij komt oorspronkelijk uit het Bamoun koninkrijk in de Westelijke Graslanden van Kameroen.
Deze ijsvogel is eigendom van de koning, vertelt Sali aan de verbouwereerde Gispen. De veiligheid van de koning ligt in de handen van een soort geheime garde, de Geheime Krijgers, zo gaat Sali verder. Bij de plechtigheid, waarbij een of meerdere nieuwe leden in de groep worden opgenomen, draagt de oudste krijger m.b.v. een tulband, de kop van een ijsvogel op zijn voorhoofd, met de snavel naar voren. De vogel is met toestemming van de koning bij uitzondering gedood.

In de traditie van de Bamoun heeft de kop van de ijsvogel bijzondere kracht. De kop is zo uitzonderlijk sterk, omdat die beschermd wordt door de Geest van het Water. De naam van de vogel is dan ook Messi Nghé, dat betekent: de vogel van de Water-Geest. Voor de Grasveld mensen is water ontzettend belangrijk. De ijsvogel met zijn blauwe kleur (van water) verwijst naar de oude wateren van de geesten.

Het verhaal gaat nog verder, maar eindigt min of meer met een plechtigheid, waarbij iedere krijger een blauw ijsvogel-veertje in de mantel van de koning steekt, als bewijs van zijn onvoorwaardelijke trouw aan de vorst.
Messi Nghé, de vogel van de Water-Geest
Na deze schitterende waarneming, stelde Paul voor om nog een observatiehut te proberen, die in de buurt van een tuinencomplex van een hotel-restaurant lag.
Onderweg daar naar toe zagen we nog een Cisticola soort en twee vogels die tot de Kanarie-achtigen behoren.
Wailing Cisticola/Huiltinktinkie, Wilderness N.P. 14-10-2017
Streaky-Headed Seedeater/Streepkopkanarie, Wilderness N.P. 14-10-2017
Met een Europese Spreeuw (geïntroduceerd rondom Kaapstad en zich gestaag uitbreidend)
Een korte plaspauze bij het hotel-restaurant, leverde weer twee nieuwe soorten op. Paul ontdekte dit fraaie Wida mannetje, wat hem in ieder geval in mijn ogen de titel van Master Bird Watcher zou opleveren: ik heb hem als dank dan ook een exemplaar van het IJsvogel boek van Hendrik Gispen gegeven. Een fijne waarneming was ook de eerste en tegelijk laatste Afrikaanse Hop die ik op deze reis zag.
Pin-Tailed Whydah/Koningrooibekkie, Wilderness N.P. 14-10-2017
* De fraaie lange staart van deze Wida is nog net zichtbaar, links van de twee dikke takken van de heester en het staartpuntje is net midden onder te zien.
African Hoopoe/Hoephoep, Wilderness N.P. 14-10-2017
Greater Double-Collard Sunbird/Groot-rooibandsuikerbekkie, Wilderness N.P. 14-10-2017
Na een stukje lopen bereiken wij de hut, die in tegenstelling tot de vorige hutten die wij bezochten,
niet direct uitkijkt over een meer, maar voornamelijk zicht geeft op een nabije rietkraag en het water daarvoor.
Er verschijnen rechts van de hut twee Wagtails en even later gaat de inmiddels vertrouwde Reed Cormorant zijn veren zitten drogen op een dode boomtak voor de hut.
Cape Wagtail/Gewone Kwikkie, Wilderness N.P. 14-10-2017
Dan zie ik in het riet aan de overkant iets bewegen; allemachtig het lijkt wel een Purperkoet, nee...
het is een Afrikaanse Purperkoet!
African Swamphen/Grootkoningriethaan, Wilderness N.P. 14-10-2017


Nog maar nauwelijks bekomen van deze wel zeer aangename verrassing, verschijnt er links voor de hut een soort periscoop van een duikboot. Vrijwel direct konden wij hem thuisbrengen als Slangen-halsvogel, waarvan wij gisteren ook al kort een exemplaar zagen in een rietkraag.
De vogel koerst af op de zelfde dode boomtak, als waarop de Aalscholver nog bovenin zit en gaat daar ook zijn veren zitten drogen. Het licht valt daarbij prachtig op zijn verenkleed.
African Darter/Slanghalsvoël, Wilderness 14-10-2017
Het is al weer begin van de middag, wanneer ik Paul vraag om nog een keer naar de plek te rijden, waar wij en Marian in een flits de Knysnaloerie zagen. Het is een prachtig gebied, met een campsite langs het water, omringd door heuvels begroeid met heesters en bomen. Er staan een paar tenten en een camper. Een tuinman wijst op twee bomen aan de overkant van het bruggetje: daar zouden de Loerie's meestal te zien zijn.

Het duurde een half uur, voordat wij de eerste vogel zagen, zo heimelijk verstoppen ze zich tussen het groen. Hierna nam het nog drie kwartier voor ik eindelijk een aanvaardbare foto kon maken.
Natuurlijk was dat in de boom langs het water, waar naast net de vrouw uit de camper in bikini lag te zonnen. Heb ik weer, dacht ik bij mezelf. Sta je daar met statief en camera met telelens.

Snel maar even duidelijk gemaakt, dat het om vogels ging en gevraagd, of zij daar geen bezwaar tegen had. Het was prima zei ze, maar de vogels werkten bepaald niet mee: zaten net achter takjes, of in een donker schaduw stuk. Paul had het natuurlijk zo langzaam ook wel gehad.

Ter verhoging van de feestvreugde,  kwam de vriend van de dame even later op mij aflopen, met de vraag wat ik daar aan het doen was. Hij keek er ook nog eens vrij ernstig bij. Gelukkig ontdooide hij, na mijn uitleg en liet kort hierna een van de vogels zich heel even vrij in beeld zien. Eindelijk dan, de Knysna Turaco!
Knysna Turaco/Knysnaloerie, Wilderness N.P. 14-10-2017
Paul en ik zetten snel koers huiswaarts. De koffers moesten nog wat worden herpakt en er volgde nog een gezamenlijk etentje in Knysna. De volgende morgen zouden wij na het ontbijt al weer door reizen naar Cape Town, met als tussenstop Hermanus. Bij Hermanus hadden wij volgens Adri en Paul de beste kans op het zien van Walvissen.

maandag 20 augustus 2018

Zuid Afrika deel 8, op weg naar Sedgefield

Wij vertrokken de 12e oktober na het ontbijt bij Christine en Glenn uit Port Elisabeth en gingen op weg naar Sedgefield, waar wij met zijn allen zouden logeren in het tweede huis van Rita en Tokkie.
We zouden Paul weer terug zien en eindelijk ook Adri zijn vrouw, die ons zo geweldig had geholpen met alle voorbereidingen voor onze reis. Tijdens een van de vele mailwisselingen, de maanden voorafgaand aan onze reis, heb ik haar zelfs de bijnaam -Logistic Commander- gegeven.
Als ontmoetingspunt was Storms River Bridge afgesproken, dat aan de N2 kustweg lag, op nog ongeveer een derde van de afstand tussen P.E. en Sedgefield.
Het weer was die dag niet geweldig, evenals trouwens mijn fysieke toestand. Ik voelde me niet al te tof, met name door wat borrelende ingewanden. Maar ja de party must go on, dus tanden op elkaar en rijden maar.
Nadat wij Paul en Adri, die nog niet zo lang terug was van een reis naar Israël vanwege haar werk, hadden gevonden op de parkeerplaats bij the Bridge, stelde Paul voor naar Storms River Mouth te gaan. Na een kort ritje kwamen we daar aan. We waren bepaald niet de enigen, want er waren busladingen met toeristen, die hier probeerden walvissen te spotten. Wij zagen ze in dit sombere weer en bij die wilde zee niet, maar de Klipdassen lieten zich wel heel makkelijk bekijken.
Klipdas bij Storms River Mouth, 12-10-2017
Van links naar rechts, Mirte, Dennis, Adri en Paul
Op weg naar Sedgefield zouden we nog een korte theepauze houden in het restaurant van een prachtig gelegen hotel aan Plettenberg Bay, met wederom kans op walvissen, of dolfijnen.
Alle drie de auto's waren weer voorzien van de walkie-talkies en dat kwam even later wel heel goed van pas.
"John do you see that bird there at the right-side of the road" klonk Adri's stem door de microfoon: of ik hem zag, Wow een Kraanvogel op zeker. Adri vroeg toen of ik er een foto van wilde maken.
Nou daar hoefde ik geen seconde over na te denken. We keerden iets verder de wagens en kregen de vogel weer in het vizier. Wat een prachtige vogel! Ik maakte snel een paar opnames en nadat we weer gekeerd waren vervolgden wij onze weg naar Plettenberg Bay.
Blue Crane/Bloukraanvoël kort voor Plettenberg Bay, 12-10-2017
De Blauwe Kraanvogel is een endemische en kwetsbare soort. De gehele populatie voor Zuidelijk Afrika wordt geschat op 20.000 vogels. Adri vertelde, dat dit de nationale vogel van Zuid Afrika is.
Aangekomen bij het hotel-restaurant aan Plettenberg Bay, bleven Paul en ik nog even beneden op het terras staan kijken naar de baai, waar van links een grote groep Dolfijnen aan kwam zwemmen.
Kelp Gull's/Kelpmeeus Plettenberg Bay, 12-10-20117
De thee en het uitzicht waren prima, maar van de walvissen geen spoor.
Vlak voor Sedgefield zagen we nog iets van de schade die een recente bosbrand had aangericht bij Knysna National Lake Area. Sedgefield en omgeving waren gelukkig ontsnapt aan deze vuurzee.
Bij het huis aangekomen, werden we verwelkomd door Chris, die we sinds ons vertrek uit Pretoria niet meer hadden gezien.

De volgende ochtend 13 oktober was het stralend weer en op zich al een mooi verjaardagscadeau voor Marijke, die ons 's avonds op een heerlijke maaltijd in een prima restaurant zou trakteren.
Ik maakte een korte verkenningsronde door de prachtige natuurlijke omgeving, waar Sedgefield in ligt. Het leverde natuurlijk weer een aantal leuke vogelsoorten op.
Sombre Greenbul/Gewone Willie, Sedgefield, 13-10-2017
Brimstone Canary/Dikbekkanarie, Sedgefield, 13-10-2017
Bar-Throated Apalis/Bandkeelkleinjantjie, Sedgefield, 13-10-2017
Cape Weaver/Kaapse Wever, Sedgefield, 13-10-2017
Na het ontbijt gingen Marian, Paul en ik naar Wilderness National Park gelegen tussen Sedgefield en Rondevlei en gingen de anderen met Adri naar Knysna Elephant Park.
Paul bracht ons in het park naar een hut, waar kans was op ijsvogels. Even daarvoor hadden we een we een Widowbird heel kort in beeld.
Fan-Tailed Widowbird/Kortstertflap, Wilderness NP, 13-10-2017
De hut waar wij aankwamen, verwees al naar de Pied Kingfisher en warempel, de vogels stelden ons niet teleur. We kregen twee vogels mooi in beeld, zij het op enige afstand.
Pied Kingfisher/Bontvisvanger, Wilderness NP, 13-10-2017
Het uitzicht vanuit de hut
Als toegift kwam er nog een fraaie zwaluw vrij dichtbij de hut zitten poetsen; de White-Throated Swallow met witte keel en blauw-zwarte borstband.

White-Throated Swallow/Witkeelswael, Wilderness NP, 13-10-2017
Op weg naar een ander fraai gedeelte van het park, stuitten we onverwachts op een roofvogel, die op een telegraafpaal rustte. Bij nagenoeg volledig tegenlicht lukte het toch om een paar foto's te maken.
De vogel had ons, ondanks dat wij in de auto bleven, toch snel in de gaten en ging op de wieken.
Helaas net met de kop niet zichtbaar voor mij, waardoor die opnames alleen geschikt waren om de determinatie rond te krijgen, maar niet om te tonen. Betreft zeer waarschijnlijk een adulte vrouw.
Jackal Buzzard/Rooiborsjakkalsvoël, Wilderness NP, 13-10-2017
Nadat Paul de wagen had geparkeerd, bij het informatiecentrum, maakten wij kennis met een prachtig gedeelte van Wilderness National Park: waterpartijen doorsneden een parkachtig landschap, met wisselend heuvellandschap als achtergrond.
Al vrij snel zagen we een Aalscholver, maar daaronder zat wel een heel merkwaardig beest. Nee toch, een Slangenhalsvogel, wow een heel mooie soort, dus snel een paar opnames gemaakt bij jammergenoeg keihard zonlicht.
African Darter/Slanghalsvoël, Wilderness NP, 13-10-2017
Reed Cormorant/Rietduiker, Wilderness NP, 13-10-2017
De sprinkhaan op de foto hierboven bleef even mooi poseren en het Bandkeelkleinjantjie hieronder liet zich ook hier zien, maar wel op een plek waar kort daarvoor een wel heel fraaie vogel was ingedoken.
Paul, Marian en ik stonden op een bruggetje links van deze struik en hadden net besloten, dat het mooi was voor vandaag en dat we terug zouden rijden naar Sedgefield, toen Marian heel luid mijn naam riep...JOHN! Een split second later zeilde er een vrij grote papegaai-achtige groenblauwe vogel met rode slagpennen voor mij langs en dook in de struik rechts van ons naast de brug. Paul had de vogel ook gezien en riep ... Knysnaloerie!
Nou die was binnen en kon worden bijgeschreven op de lijst: "horen is scoren, maar zien is een tien",
is een bekende uitspraak onder vogelaars.
Allemaal prachtig natuurlijk, maar deze vogel zou ik de volgende dag en tevens onze laatste in Sedgefield, heel graag wat beter zien. Of dat gelukt is, zien jullie in het volgende blog, dat over een paar weken verschijnt. Nu eerst naar Sedgefield, om de anderen weer te zien en daarna Marijkes verjaardag vieren.