zondag 30 oktober 2016

Bergheggenmus op de Maasvlakte: wat een knaller!

Vrijdagochtend 21 oktober, had ik al heel vroeg Annemiek en Mirte naar Den Haag CS gebracht voor een familie uitstapje met louter dames naar Berlijn. Ik stond rond 9.00 uur nog een kleine strijk weg te werken, toen ik een DBAlert binnen hoorde komen en binnen een minuut een App'je, dat van Frans bleek te zijn "Ga je mee naar de Maasvlakte voor de Bergheggenmus?" Luidde de tekst. Allemachtig, de soort waar wij als vogelaars de laatste tien dagen zo naar uitkeken, vanwege de enorme influx van de soort bij de meeste ons omringende met name noordelijke landen. Dit zou eindelijk dan de eerste voor Nederland zijn. "Mozes, ik kom er aan" antwoordde ik Frans. Stress al om, stekker uit stopcontact getrokken, snel alle vogelspullen bij elkaar gezocht en jemig dacht ik, Wim en Harriet:
direct gebeld. Ze wilden heel graag mee:"OK, dan hebben jullie tien minuten." Hierna Frans in
's Gravenzande opgepikt en plank gas via het pontje bij Maassluis, naar de voormalige vuurtoren-vlakte op de Maasvlakte.
De eerste vogelaars waren er al en met de minuut werd de groep als maar groter. De vogel was echter uit beeld, maar was in een ander duindoorn-struweel ingevallen, aldus de ontdekkers van de Bergheggenmus, Jurriën van Deijk en Jacob Lotz. Na een kleine drie kwartier wachten, werd besloten de bosjes te doorzoeken, om te zien of de vogel er nog daadwerkelijk in zat. De zoekactie bleek negatief en de stemming raakte ietwat bedrukt: want waar was deze uiterst zeldzame heggenmus naar toe gevlogen.

Net toen ik met Frans, Harriet en Wim wilde gaan afstemmen, waar wij zouden gaan zoeken, klonk er gebrul vanaf de plek, waar de auto's geparkeerd stonden: Hij was in beeld!
Allemachtig, nu was het ieder voor zich en zo snel mogelijk bij de plek zien te komen, waar de vogel gezien werd. Dat viel nog niet mee met mijn statief en zwaarste lens, over een veld vol gaten van de konijnenholen. Uiteindelijk bereikte ik de locatie: hij zat n.b. in de greppel onderaan de dijk en dus niet ver van het water af, iets wat ik al vermoedde (ik had zelf bij de nieuwe stuifdijk langs het water willen gaan zoeken, maar hij zat dus nog aan deze kant). Het kostte nog de nodige moeite, om tussen de vele verhitte koppen van de al maar aanzwellende meute, een plekje te vinden waar ik de vogel in beeld kon krijgen. De gedachte dat hij hoog weg zou vliegen zonder dat ik hem gezien zou hebben, zou werkelijk ondraaglijk zijn. Opeens zag ik iets geels met zwart, achter de dichts bijzijnde planten- en kruidenrij: het was hem, de Bergheggenmus, maar hij kwam er jammer genoeg net niet uit.
Eerste glimp van de Bergheggenmus
Het eerste uur was de vogel, vermoedelijk door het inmiddels enorme aantal belangstellenden, vrij onrustig. Hij vloog een paar keer op, maar keerde toch steeds terug naar de greppel, om daar verder te gaan met foerageren.

Bergheggenmus vliegt op uit de vegetatie in de greppel.
De meute op de dijk, met Wim en Bas vd Burg er naast, negende en tiende van rechts
Het bleef erg lastig, om de vogel goed in beeld te krijgen, waar bij uiteindelijk toch een plekje bovenop de dijk, de beste kans gaf, om hem af en toe vrij te zien. Zo vertelde Wim mij, dat hij hem bij een konijnenholletje heel fraai had kunnen zien.
Maar, daar was ie dan opeens heel even: na minuten lang, vrijwel onzichtbaar, diep in de vegetatie te hebben rond gescharreld, kwam hij er toch een of twee seconden uit en vloog weer op. Net genoeg voor twee snelle foto's.
Bergheggenmus, Maasvlakte 21-10-2016
Nadien kon ik gelukkig toch nog een paar redelijke opnames maken en de vogel ook wat beter bekijken.
Bergheggenmus maakt sprongetje
Bergheggenmus tussen takkenspel
Warempel toch nog een paar foto's, waarop de vogel helemaal vrij in beeld is: iets wat de eerste uren van deze twitch, niet mee viel gezien de enorme drukte en het skulkerige en onvoorspelbare gedrag van de vogel.

Bergheggenmus, Maasvlakte 21-10-2016
Ben van den Broek, sloot wat later aan vanwege een afspraak, maar kreeg de vogel vrijwel direct vrij in beeld. Iets, wat later die middag na ons vertrek, nog een paar maal is gebeurd. De vogel leek te gaan slapen op de locatie, maar werd de dag er na, tot grote teleurstelling van velen, niet meer terug gevonden.

Waarnemers aan de parkeerzijde van de greppel, met Ben derde van rechts.
Bergheggenmus, met dank aan Ben voor zijn aanwijzingen bij deze opname
Ik  was aardig brak, na zo'n lange dag, maar wat een mega soort! Meer dan voldaan reden wij met zijn vieren weer huiswaarts. Nou, vooruit dan maar, omdat het zo'n zeldzame en fraaie soort is en de eerst twitchbare voor Nederland, nog een laatste foto.
Bergheggenmus, Maasvlakte 21-10-2016

woensdag 5 oktober 2016

Prachtige nazomer met vogels in diverse kleden en ....een Rosse Waaierstaart!

Wij waren nog geen twee weken terug uit Schotland (blog volgt deze herfst), of eind augustus waren er al meldingen in onze provincie, van de eerst Morinelplevieren op weg naar het zuiden.
Gelukkig vond ik met hulp van Hans ter Steege, deze vogel op een akker aan de Eerste Elsgeesterweg bij Voorhout aan het begin van de avond. Helemaal bijzonder werd het toen boer Langeveld de gerstplantjes op de akker ging bestrijden met een "mild" verdelgingsmiddel, ter voorbereiding op de bollenteelt.
Wij mochten desgevraagd even mee de akker op en konden nog een paar foto's maken van de plevier, bij een steeds verder ondergaande zon. Na kort overleg met Hans, of wij de Morinel nu moesten wegjagen (om aan het verdelgingsmiddel te ontkomen), of het even zouden aanzien, besloten wij tot het laatste.
De vogel wachtte erg lang, maar vlak voordat de tractor bij hem was, trippelde hij enkele meters opzij en kreeg daar wel een lichte neveldouche over zich heen. Gelukkig las ik de volgende dag op waarneming, dat de Morinelplevier die ochtend weer was gezien op dezelfde akker.
Morinelplevier Eerste Elsgeesterweg Voorhout, 26-08-2016                      
De jonge Morinel heeft slaap.




Overdag had een bezoekje aan de Maasvlakte weinig bijzonders opgeleverd aan vogels, maar vond ik wel deze dode Egel op de weg. Na een paar foto's van het onfortuinlijke diertje te hebben gemaakt, schoof ik hem voorzichtig naar de berm, waar de kraaien en eksters er wel raad mee zouden weten.
Hieronder een uitsnede, omdat ik de verschillende kleuren van de paardenvliegen opvallend vond.

Close-up van een dode egel, 2e Maasvlakte 26-08-2016

Maandag 5 september ging ik samen met Frans naar de Crezéepolder bij Sliedrecht voor een nog jonge Zwartkopgors. Nu heb ik in het verleden in Turkije en Griekenland wel adulte mannetjes gezien, maar dit kleed kende ik nog niet.
De laarzen, die we op mijn voorstel hadden aangetrokken, bleken eenmaal in de polder totaal overbodig: de kleigrond was gortdroog en het werd die ochtend wederom behoorlijk warm.
De gors was lastig te spotten: "ja we hadden hem net mooi in beeld, maar zijn hem even kwijt."
Dat zijn dan van die opbeurende teksten, waar Frans en ik nu niet echt vrolijk van werden. Sommige fotografen maken het helemaal bont, door met laten we maar zeggen, weinig inlevingsvermogen, het camerascherm onder je neus te willen duwen met dan de opmerking "kijk maar hoe mooi ie in beeld was". De beste tactiek is dan, direct benen te maken en nog even te roepen "ja ik geloof je, maar zie toch niets op je scherm, door de schittering van het licht."

Frans, uiterst links, speurend naar de Zwartkopgors.
Net op weg naar de auto voor een korte lunch-break (we hadden tot dan toe slechts een korte waarneming van enkele seconden van grote afstand), zagen wij een aantal vogelaars gericht naar dezelfde plek kijken: snel weer terug naar de betreffende rietvelden en warempel hij knalde uit de lage vegetatie aan onze kant omhoog, vloog mooi in een licht golvende vlucht naar de aangrenzende rietkraag en viel God lof, daar vrij hoog in zodat hij al mee wuivend op de wind toch goed te zien was. Foto's maken moest razend snel en je moest het geluk hebben, dat de rietpluim er voor net opzij bewoog. Wel een opvallend licht getekende gors, met kenmerkend groot oog en stevige snavel.

Zwartkopgors 1e kj Crezéepolder Sliedrecht, 05-09-2016
Door een strakke actie van Max Berlijn, die de Zwartkopgors met zijn scoop terug vond in lage en vrij dichte vegetatie op het andere veld, konden wij de Gors uiteindelijk ook op de grond waarnemen.

Zwartkopgors Sliedrecht, 03-09-2016
Vrijdag 9 september even langs de Groene Jonker bij Noorden voor een Gestreepte Strandloper.
Aantal jaren geleden had ik de soort al gezien in de Oostvaardersplassen, maar van grote afstand.
Deze vogel, afkomstig uit N-Amerika, of NO-Siberiē, zat behoorlijk dichtbij en werkte prima mee, in tegenstelling tot mijn UV filter, waarvan het glas ineens los lag te rammelen in de vatting.
Toch nog twee aardige platen kunnen maken. Tevens adulte Slechtvalk en Porseleinhoen ter plaatse.
Gestreepte Strandloper Groene Jonker 09-09-2016

Gestreepte Strandloper en Watersnip
Zondagmiddag 18 september, bij aanhoudend fraai weer, zwom er een Roodkeelduiker in vrijwel volledig zomerkleed bij ons in de haven. In winterkleed zien wij de soort geregeld, maar deze melding die via Wim van Yperen en de App-groep doorkwam, was een bliksembezoekje wel waard.

Roodkeelduiker in zomerkleed, Scheveningen buiten haven, 18-09-2016
Roodkeelduiker met het gestreepte zomerpatroon op kop en nek.
Ter hoogte van het oude zuider havenhoofd, werd ik door een Amerikaans echtpaar opmerkzaam gemaakt op twee vogels, die aan het rusten waren op de buitenste blokken: Wow, Kanoeten en prachtig in het late middaglicht. Tja het kan meezitten natuurlijk en vaak zijn die onverwachte momenten toch ook wel heel leuk. Deze vogels broeden in de hoog arctische gebieden.

Kanoeten, Scheveningen buiten haven, 18-09-2016
De linker vogel is op zeker een juveniel (perzik kleurige buik en fijnere tekening op dekveren)
Dinsdag 20, de derde dinsdag van september, op Prinsjesdag, komt er halverwege de middag een DBA alert binnen: "Ik moet NU weg" roep ik tegen Annemiek mijn vrouw: ik kon mijn ogen niet geloven, maar Jorrit Vlot vindt een Rosse Waaierstaart op de Maasvlakte aan het begin van de Slufter, nabij het Oostvoornse meer. NB de vogel die boven aan mijn dip-lijstje staat en nu dus de tweede voor Nederland en dat slechts drie jaar na Petten.
Precies drie jaar geleden stond ik daar bij een boerderij op een zaterdagochtend vroeg met nog 50-60 andere vogel-mannen en -vrouwen voor wat, ja voor niets: de vogel was in de nacht gevlogen, verstoord, of voor de kat. En nu deze melding: stress alom, Frans gebeld, die stom toevallig bij het zuider was en met de auto. "Frans, nu", anders vorder ik onze auto (Annemiek wilde net weg voor boodschappen). "Ik kom er aan" was het antwoord.
Via pondje Maassluis, naar de locatie geknald. Auto in de berm naast de andere wagens en zo snel mogelijk naar het hek, waar al aardig wat waarnemers stonden. En ja daar gaan we weer; net even uit beeld: gloeiende, gloeiende als we hem maar te zien krijgen. "Daar komt ie weer roept iemand, hier vlak achter het hek." Ja, waar daar, of hier? Het leek een eeuwigheid te duren, maar een vrouw achter mij geeft de goede kijkrichting aan: "daar bij die paardenbloemen bijna recht hiervoor."
En ja dan zie ik de Waaierstaart, Halleluja! de smet van Petten is in één klap uitgewist, wat een Lifer!

Rosse Waaierstaart Maasvlakte, 20-09-2016


Hoewel de vogel soms slechts enkele meters achter het hek zat, viel een goede opname maken nog niet mee, vanwege met name dat hekwerk. Voordeel was, dat het onnodige verstoring voorkwam.
Maar wat een euforie, een Rosse Waaier heel dichtbij en dat op een uur, of minder van ons huis.
Donderdagmiddag kon ik nog even langs de vogel gaan, met het keukentrapje in de auto. Dat leek erg handig, omdat je op die manier net je camera op de bovenste buis van het hekwerk kon laten rusten en dan geen hinder van het gaas had. De Waaierstaart werkte maar kort mee en was daarna lange tijd uit beeld, om vervolgens uit de dekking hoog het talud op te vliegen, invallend in het dichte struweel:
einde oefening voor die dag.

Rosse Waaierstaart rustend met afhangende vleugels
Met een sprongetje op jacht naar insecten, 22-09-2016
Vrijdagochtend 23 september, de voorlaatste dag, dat de vogel twitchbaar was, zou ik samen met Don naar de Biesbosch gaan voor Zeearenden. We besloten eerst langs de Rosse Waaierstaart te gaan, omdat Don de vogel nog niet gezien had. Uiteindelijk bleven wij er vele uren, het was stralend weer, de vogel liet enkele malen haar volledige waaier zien, maar verbleef al die tijd vrij hoog op het taluud, daalde soms iets af, maar ging dan weer geregeld schuil achter takjes/blaadjes.

Rosse Waaierstaart met nagenoeg volledig uitgewaaierde staart, 23-09-2016
Rosse Waaierstaart Maasvlakte 23-09-2016
Waarnemers Bart, Roland, Don (met kijker) en Ab bij de Rosse Waaierstaart
Tot slot nog een opname gemaakt op de middag, dat de vogel ontdekt werd door Jorrit Vlot en zijn twee vrienden. En ja, wat een heerlijke gedachte, om van de winter als ik bij Petten weer langs die bewuste boerderij rijd, te denken .... Yes I have got him!
Rosse Waaierstaart Maasvlakte bij Slufter ZO, 20-09-2016

donderdag 25 augustus 2016

Zwarte Ooievaar en de flashback van een Maraboe

Vrijdagavond 19 augustus stuurde Maria, de zus van Frans, mij een erg fraaie foto van een juveniele Zwarte Ooievaar bij Driebergen.
De volgende ochtend het zwemmen maar laten zitten en in de ochtend schemer naar Driebergen gereden. De Ooievaar zou zich bevinden bij een nieuwbouwwijk vlakbij de Engweg, waar onze vrienden Arthur en Minny wonen. Het kostte mij al met al ruim een uur voordat ik de vogel vond. Hij kwam langzaam door het kreekje, dat achter de woningen langs loopt, al foeragerend op mij toe gelopen. Iets eerder had ik hier trouwens al een IJsvogel gehoord en zien landen op een paaltje.
 
De vogel bleek echter drijfnat, door een bad wat hij 's ochtends vroeg moest hebben genomen en mogelijk ook door de hevige en langdurige regenval die nacht. De jonge vogel liep vlak voor mij de kant op en liep toen rustig richting de woningen, naar een kleine ruigte tussen twee woonblokken in.
Zwarte Ooievaar, Driebergen, 20-08-16
</
Bij het zien van deze drijfnatte vogel, kreeg ik een flashback van een prachtige film over Flamingo's bij het Tanganyika meer in Afrika, die ik jaren geleden op de tv zag: toen de meeste vogels al waren vertrokken en de droogte toesloeg, bleven er nog een paar verzwakte dieren achter. Van opzij kwam er toen langzaam een Maraboe het beeld inlopen. Met enig gevoel voor drama zij de commentator toen met een lage stem - "Here comes the undertaker" - hier komt de begrafenisondernemer. Nou die wist wel raad mat die verzwakte Flamingo.
Zwarte Ooievaar, Dreibergen
Onze jonge Zwarte Ooievaar maakte echter een verre van agressieve indruk, maar oogde eerder wat versuft/verzwakt. Hij was inmiddels op het kleine perceeltje tussen de woonblokken gearriveerd, net trouwens als een aantal andere vogelaars. Arthur, die ik had gebeld, kwam ook even kijken en ik sprak met hem af, om straks even langs te komen voor een kop thee. De vogel bleef maar staan suffen en zag er nog steeds erg "verzopen" uit: ik besloot een hulplijn in te roepen en belde Maria.
Zij belde vrij snel terug na overleg met haar Utrechtse App-groep. Geen zorgen, dit beeld had men kennelijk al eerde gezien, de vogel zou langzaam aan opdrogen en dan actiever worden.
Nou mooi moment om even naar de Engweg te rijden en bij Arthur op theevisite te gaan (nee ik ben niet van de koffie, maar wel af en toe een cappuccino/latte machiato -:)
Na een uurtje weer terug en warempel, hij was al aardig aan het opdrogen. Inmiddels was Bas van Gennip uit Den Haag, samen met een vriend ook komen kijken naar deze vogel.

Zwarte Ooievaar, Driebergen

Bas samen met een andere waarnemer genietend van deze jonge vogel


Zwarte Ooievaar, Driebergen 20-08-1
Zwarte Ooievaar Driebergen, klik op een willekeurige foto voor een vergroting
Op het laatst leek deze jonge vogel aan te gaan bellen bij de eerste de beste woning. Je kunt het natuurlijk ook gaan overdrijven,  maar weer een heel aparte waarneming en dat ook nog eens in Driebergen.
Veel dank aan Maria van Antwerpen voor haar prima tip en hulp in deze.

maandag 18 juli 2016

Twaalf tinten geel

Hieronder volgt een fotocollage van de afgelopen paar maanden, waarbij ik geregeld vogels trof, die in meer of mindere mate de kleur geel in hun verenkleed hadden. Tevens is een vlinder, gefotografeerd op een meter van de Spaanse grens bij de col de l'Ouillat, toegevoegd.
NB klik op een foto voor een grotere weergave.
Jonge Nijlgansjes, Zoetermeer 11-04-16
Begin April ontdekte buurman Ruud Lekkerkerk deze Iberische Tjiftjaf in het parkje gelegen tussen zijn woning en die van ons. Het geluid was inderdaad onmiskenbaar, maar voor mij tot dan toe nog onbekend. Nu heb ik het voor altijd ingeprent. Voor mij een nieuwe en tevens tuin- en slaapkamersoort, zo knetterhard zong dat beestje. Is hier ruim twee maanden blijven pleisteren en trok veel bekende vogelaars uit onze provincie en daar buiten.
Iberische Tjiftjaf, parkje Haagse Hout, Den Haag 12-04-16
Iberische Tjiftjaf, Houtwijk Den Haag 13-04-16
Begin Mei was ik met vrouw en dochter een weekje naar de Costa de la Luz in het uiterste zuiden van Spanje. Wij logeerden in los Caños de Meca, een klein vissersplaatsje vlakbij kaap Trafalgar; een historische plek waar admiraal Horatio Nelson op 21 oktober 1804 met de Engelse vloot, de gecombineerd Frans-Spaanse vloot onder Villeneuve versloeg. Maar ook een windsurf-paradijs en een prima plek voor zeevogels. De eerste dagen stond er een enorm straffe wind uit het oosten en werden er met name op dinsdag 3 Mei tientallen Wespendieven, die de oversteek vanuit Marokko naar Tarifa probeerden te maken, onze kant opgedreven. Een fascinerend gezicht; er vloog er zelfs een vlak voor de auto langs.
Donderdag 5 Mei maakten wij een tochtje naar de Ojenvallei, gelegen ten NW van Tarifa. Prachtige vallei met veel bloemen en ja ook vogels.
Bijeneter, Ojenvallei Spanje 05-05-16
Duinpieper, Ojenvallei Spanje 05-05-16 (met dank aan Roy Schroor voor de juiste determinatie).
Bij het snel maken van een paar foto's van de vogel hierboven, dacht ik direct aan Graszanger, maar de kleur is wel tamelijk geel op de borst. Heb Wim Kolber om advies gevraagd; vooralsnog lijkt het een jonge Graszanger (correctie is altijd welkom).

Terug in Nederland bleken de Slechtvalken van de Bethlehemkerk er aardig het tempo in te hebben gehouden en vlogen de vier jongen (twee man, twee vrouw) eind Mei uit.
Jonge Slechtvalken, Bethlehemkerk Den Haag 31-05-16  
Broertje zoekt dekking onder vleugel van zijn zus.
De jonge valken vechtend om een deel van de door moeders geslagen stadsduif.
Van 9 tot 14 Juli logeerde ik op uitnodiging van Frans van Antwerpen en zijn vrouw, in hun familiehuis aan de Middellandse zee, gelegen tussen Narbonne en Perpignan.
Het waren prachtige dagen met mooie soorten vogels en veel bijzondere en gevarieerde landschappen.
De Kwikstaart hieronder is m.i. een Italiaanse en geen Iberische, omdat de witte wenkbrauwstreep slechts deels aanwezig is.
Italiaanse kwikstaart, Languedoc-Roussillon 11-06-16
Italiaanse kwikstaart, Languedoc-Roussillon 11-06-16
Frans wist dat de Kuifkoekoek heel hoog op mijn lijstje stond: vijf jaar geleden zag ik mijn eerste bij Lentevreugd in Wassenaar en een paar jaar later mijn tweede in de Camarque. Beiden een eerste zomer: juveniel en adult kleed ontbraken nog.
Na een prima vogeldag met gids Patrick, werkzaam voor de LIPO, stelde Frans voor om nog even bij een gebied te gaan kijken, waar hij al eerder Kuifkoekoek had gezien.
Wouw, gaaf gebied: lekker verschraald landschap niet ver van de zee, met verdwaalde pijnbomen, pitriet, wat rietkragen en verlaten wijnbouw akkertjes met houten palen en ijzerdraad resten en allemachtig ja ...... Frans zag als eerste de Kuifkoekoek.
Snel de auto geparkeerd bij een den en behoedzaam richting de vogel gelopen, die gelukkig lang genoeg bleef zitten om wat opnames uit de hand te maken. Yes, het bleek ook nog eens een adult!
Kuifkoekoek, Languedoc-Roussillon 10-06-16
Daags erna op zaterdag 11 Juli hadden wij aan het eind van wederom een prima dag, nog ruim een uur over, voordat wij ons bij de "maitre de cuisine" moesten melden voor de avondmaaltijd.
Ik stelde Frans de Kuifkoekoek locatie voor, om te zien of wij de vogel weer konden vinden.
Het werd veel meer dan dat. Ik zag al vrij snel twee vogels en na de auto weer op dezelfde plek geparkeerd te hebben, namen wij dit keer de statieven mee. Wat er zich toen voor onze ogen afspeelde was een uniek tafereel: Beide Kuifkoekoeken begonnen aan een liefdesritueel van ruim een uur, waarbij het mannetje telkens wegvloog om voor het vrouwtje een nieuw "cadeautje" te halen.
Pas na dat uur, kwam het tot een paring van, schrik niet, drie seconden.
Daar Frans en ik het tafereel absoluut niet wilden verstoren, hielden wij een afstand aan van ongeveer 35-40 meter, half verdekt staand naast een rietkraag. De uiteindelijke foto's zijn dan ook zo verantwoord mogelijke uitsnede's van het origineel. NB Frans heeft hier trouwens een erg fraai verslag van gemaakt met veel foto's: zie de link rechtsboven naar zijn Blog.
NB 2 Ik heb zelf twee foto's van de feitelijke paring, die volgen t.z.t.
Kuifkoekoek, Languedoc-Roussillon 11-06-16
Kuifkoekoeken, Languedoc-Roussillon 11-06-16
Kuifkoekoeken, Languedoc-Roussillon 11-06-16
Zondag 12 Juli stonden de nabij gelegen Pyreneeën op het programma. Bij het prachtig gelegen Fort
de Bellegarde boven le Perthus aan de Frans-Spaanse grens, vonden wij jammer genoeg geen Grijze Gorzen, maar wel een zingende Cirlgors en jawel, daar gaan we weer, een paring van.... Rotsmussen!

Cirlgors, Fort de Bellegarde, le Perthus 12-06-16
Paring Rotsmussen, Fort de Bellegarde, le Perthus 12-06-16
Duidelijk zichtbaar zijn ook de kleine gele keelvlekken. Bij het mannetje beduidend groter en feller van kleur dan bij het vrouwtje.
Rotsmus, Fort de Bellegarde, le Perthus 12-06-16    
Rondom het middag uur maakten Frans en ik een wandeling naar de col de l' Ouillat, waar het druk was met wandelaars en minder druk met vogels. Toch zagen wij Vale Gieren, Raven, Leeuweriken en veel bloemen en vlinders waaronder deze mooie Koninginnenpage.
Koninginnenpage, col de l' Ouillat 12-06-16
Op zondag 18 Juni besloot ik toch maar naar Mill in het oosten van Noord Brabant te rijden, omdat daar al zo'n twee weken een Orpheusspotvogel werd gezien. In Frankrijk had ik de vogel nipt gemist en dit leek een uitgelezen kans om het goed te maken.
Mill ligt heel landelijk in een gebied met vennetjes, bossen, verruigde graslanden en beekjes. Gelukkig vond ik via een wirwar van onverharde weggetjes en met wat hulp van een paar wandelaars, de juiste plek: zat het beest boven de auto te zingen in de bovenste takken van een niet al te grote boom. Prachtige vogel met dat zachte geel op de borst, die oranje snavel en energieke zang.
Orpheusspotvogel, Mill Noord Brabant 18-0616
Orpheusspotvogel, Mill Noord Brabant 18-06-16
Orpheusspotvogel, Mill Noord Brabant 18-06-16
Het kleed van een jonge Appelvink had ik nog niet eerder mogen bewonderen,  maar tijdens een dagje Gelderland samen met Ben van den Broek, was hij daar opeens. Let ook op de geel-groene keelvlek, welke bij de adulte vogels zwart is. Daar Ben dol is op hutjes :-), brachten wij zo'n twee uur door in een minuscuul hutje, waar dagelijks gevoerd werd zo te zien. Ja en dan komen de vogels, eekhoorn en bosmuis wel.
Juveniele Appelvink, Gelderland 23-06-16
Uitsnede van een jonge Appelvink, Gelderland 23-06-16
Deze "parade" in geel-tinten wordt afgesloten met hoe kan het ook anders, een van mijn meest favoriete vogels: de Kuifkoekoek.
Vanwege een geannuleerde vlucht door extreem slecht weer, duurde mijn logies bij Frans en Andree, nog een dagje langer, waardoor wij nog twee keer konden "buiten spelen".
Frans ontdekte deze juveniele Kuifkoekoek op de ochtend van mijn vetrek en ik wist hem vanaf enige afstand toch nog aardig vast te leggen.
Juveniele Kuifkoekoek, Languedoc-Roussillon 14-06-16